Zbliża się rocznica Śmierci Pana Jezusa Chrystusa. Rocznica wyznaczana według kalendarza Żydowskiego, który to dzień wypada jednak różnie według obowiązującego we współczesnym świecie kalendarza gregoriańskiego (stąd określenie Świąt Wielkanocnych jako – ruchome święta). Dzień ten jest pamiętany, a w wielu Kościołach i Społecznościach mniej lub bardziej dokładnie obchodzony.
W okresie tym pojawiają się co roku pytania i wątpliwości – w jakim dniu dokładnie umarł Pan Jezus. W jakim dniu należy obchodzić Pamiątkę Jego Śmierci.
Według jednych jest to 14 Nisan, według innych 15 Nisan. Inni znowu upierają się, że musi to być Piątek – pierwszy Piątek, wypadający właśnie po dniu 14 Nisan (chodzi tu jednak wyłącznie o zasugerowanie ale i o „uzasadnienie” czczenia niedzieli jako rzekomo „dnia Pańskiego”).
Ale, który to był dokładnie dzień – dzień, w którym umarł Pan Jezus? Czy był to dzień żydowskiego święta Paschy – 14 Nisan, czy Pierwszy Dzień żydowskiego Święta Przaśników. (Podkreślamy świadomie, że chodzi o „żydowskie święta”, ponieważ postaramy się również odpowiedzieć, czy obowiązują one kogokolwiek innego spoza narodu Izraelskiego, czy obowiązują dziś chrześcijan?).
Chcielibyśmy w tymże artykule podzielić się z Wami, drodzy czytelnicy, naszą wiedzą, zrozumieniem i poznaniem w tej sprawie.
Postaramy się również odpowiedzieć, który to był dzień tygodnia (czy rzeczywiście piątek?).
Ze Słowa Bożego wiemy, że Jezus spożył ze Swymi uczniami Paschę, nazywaną popularnie „Ostatnią Wieczerzą”)..
Następnego Dnia został osądzony i ukrzyżowany, umarł i został złożony do grobu.
I tu zaczynają się rozbieżności. Wiele, wiele osób twierdzi, że był to właśnie Pierwszy Dzień Święta Przaśników.
Wydają się to potwierdzać wersety:
„A w pierwszy dzień Przaśników przystąpili do Jezusa uczniowie i zapytali: Gdzie chcesz, abyśmy ci przygotowali wieczerzę paschalną.” (Mt 26,17);
„A w pierwszy dzień Przaśników, kiedy zabijali baranka wielkanocnego, zapytali go uczniowie jego: Gdzie chcesz, abyśmy poszli i przygotowali ci wieczerzę paschalną.” (Mk 14,12);
„I przybliżało się święto Przaśników zwane Paschą.” (Łk 22,1);
„I nastał dzień Przaśników, kiedy należało ofiarować baranka wielkanocnego.” (Łk 22,7).
Bezsprzecznie, z przytoczonych wersetów, może wyglądać na to, że Jezus rzeczywiście spożył z uczniami Paschę w Pierwszym Dniu Przaśników. Ale czy rzeczywiście?
(A może jednak prawidłowe tłumaczenie tych wersetów powinno brzmieć – „w przededniu Święta Przaśników?).
Nieco „zamieszania” do tych poglądów – choć w rzeczywistości światła Prawdy, do właściwego zrozumienia, wprowadza w innym miejscu Ewangelista Łukasz, pisząc:
„Był to dzień Przygotowania i zaczynał się już szabat.” (Łk 23,54).
Również Ap. Jan pisze coś innego niż czytamy we wspomnianych Ewangeliach:
„A był to dzień Przygotowania Paschy, około szóstej godziny; i rzekł do Żydów: Oto król wasz!.” (Jan 19,14);
„Ponieważ był to dzień Przygotowania, aby zatem ciała nie pozostawały na krzyżu w szabat - ów bowiem dzień szabatu był wielkim świętem - Żydzi prosili Piłata, aby ukrzyżowanym połamano golenie i usunięto ich ciała.” (Jan 19,31).
Nasuwają się pytania - Jaki to był więc dzień? Kiedy należało spożyć Paschę? Tak jak Jezus z uczniami? Czy może następnego dnia?
Należy pamiętać, że w Pierwszym Dniu Przaśników, był całkowity zakaz wykonywania jakiejkolwiek pracy. Wyklucza to możliwość pojmania Chrystusa w tym dniu, Jego osądzenia, skazania, ukrzyżowania a nawet zdjęcia z krzyża i złożenia do grobu w tym dniu. W tym dniu – 15 Nisan, Żydzi nie mogli by tego uczynić, gdyż złamali by w oczach całego narodu Boże Prawo!.
Niewątpliwie, Jezus, który nie przekroczył w niczym Bożego Prawa spożył Paschę ze Swoimi uczniami zgodnie z Bożym Prawem. Musimy więc cofnąć się do Prawa Bożego i sprawdzić z czym wiążą się obydwa święta.
„Oto czasy święte dla Pana, zwołanie święte, na które wzywać ich będziecie w określonym czasie. W pierwszym miesiącu, czternastego dnia miesiąca, o zmierzchu, jest Pascha dla Pana. A piętnastego dnia tego miesiąca jest Święto Przaśników dla Pana - przez siedem dni będziecie jedli tylko przaśne chleby. Pierwszego dnia będzie dla was zwołanie święte: nie będziecie wykonywać żadnej pracy. Przez siedem dni będziecie składali w ofierze dla Pana ofiarę spalaną, siódmego dnia będzie święte zwołanie, nie będziecie [w tym dniu] wykonywać żadnej pracy.” (3 Mjż 23,4-8).
Wiemy więc, że Pascha wypadała 14 Nisan (14 dnia pierwszego miesiąca). Natomiast siedmiodniowe Święto Przaśników od 15 do 21 Nisan. Wiemy też, że dniami szczególnego święta, w których jest „zawołanie święte” jest pierwszy (15 Nisan) i siódmy (21 Nisan) Dzień Przaśników. Są to dni z tzw. „rangą szabatu”, czyli dni opatrzone Bożym zakazem wykonywania jakiejkolwiek pracy.
Powinniśmy się jeszcze zastanowić co upamiętniały poszczególne święta.
„Tak zaś spożywać go będziecie: Biodra wasze będą przepasane, sandały na waszych nogach i laska w waszym ręku. Spożywać będziecie pośpiesznie, gdyż jest to Pascha na cześć Pana. Tej nocy przejdę przez Egipt, zabiję wszystko pierworodne w ziemi egipskiej od człowieka aż do bydła i odbędę sąd nad wszystkimi bogami Egiptu - Ja, Pan.” (2 Mjż 12,11-12).
A zatem Pascha upamiętniała „przejście Pana przez Egipt i śmierć wszystkich pierworodnych w Egipcie. Ostatnią plagę, która wreszcie zmusiła faraona do uwolnienia Izraelitów”.
Przyjrzyjmy się jeszcze precyzyjnej „instrukcji.”:
„Pan powiedział do Mojżesza i Aarona w ziemi egipskiej: „Miesiąc ten będzie dla was początkiem miesięcy, będzie pierwszym miesiącem roku! Powiedzcie całemu zgromadzeniu Izraela tak: Dziesiątego dnia tego miesiąca niech się każdy postara o baranka dla rodziny, o baranka dla domu. Jeśliby zaś rodzina była za mała do spożycia baranka, to niech się postara o niego razem ze swym sąsiadem, który mieszka najbliżej jego domu, aby była odpowiednia liczba osób. Liczyć je zaś będziecie dla spożycia baranka według tego, co każdy może spożyć. Baranek będzie bez skazy, samiec, jednoroczny; wziąć możecie jagnię albo koźlę. Będziecie go strzec aż do czternastego dnia tego miesiąca, a wtedy zabije go całe zgromadzenie Izraela o zmierzchu. I wezmą krew baranka, i pokropią nią odrzwia i progi domu, w którym będą go spożywać. I tej samej nocy spożyją mięso pieczone w ogniu, spożyją je z chlebem niekwaszonym i gorzkimi ziołami. Nie będziecie spożywać z niego nic surowego ani ugotowanego w wodzie, lecz upieczone na ogniu, z głową, nogami i wnętrznościami. Nie może nic pozostać z niego na dzień następny. Cokolwiek zostanie z niego na następny dzień, w ogniu spalicie.” (2Mjż 12,1-10).
Widzimy zatem, że baranek miał być zabity o zmierzchu 14 Nisan i jeszcze tej samej nocy spożyty. Przypomnieć należy, że jest to początek dnia, który zaczynał się o zmierzchu, a więc wieczór pomiędzy 13 a 14 Nisan. (por. 3 Mjż 23,5; 4 Mjż 9,3.5.11; Joz 5,10; 2Krn 30,15; 35,1; Ezdr 6,19; Ez 45,21).
Szczególne wyjaśnienie znajdujemy jeszcze w innym wersecie:
„Czternastego dnia miesiąca pierwszego od wieczora winniście spożywać chleb niekwaszony aż do wieczora dwudziestego pierwszego dnia tego miesiąca.” (2 Mjż 12,18).
Bez trudu zauważamy w tym miejscu, że cały, niejako „cykl świąteczny” trwał 8 dni. Od zachodu 14 (od wieczora z 13/14) Nisan do końca 21 Nisan jest osiem dni.